Αρχείο

Posts Tagged ‘Soloup’

Ο κόσμος των κόμιξ, καρέ καρε

Ιουλίου 27, 2013 Σχολιάστε

Φαντάζει οξύμωρο το να χαρακτηρίσει κανείς ως τομή ένα βιβλίο που πραγματεύ- εται ένα είδος αναγνώσματος που απασχολεί μόλις το 5% του, ούτως ή άλλως πε- ριορισμένου, ελληνικού αναγνωστικού κοινού. Παρόλα αυτά Τα ελληνικά comics αποτελούν τομή στην ελληνική βιβλιογραφία. Ο βασικός λόγος για ένα τέτοιο ισχυρισμό αποτελεί το γεγονός πως πρόκειται για ένα επιστημονικό έργο το οποίο ανήκει στην οικογένεια των πολιτισμικών σπουδών, εν πολλοίς αγνοημένων ή και υποτιμημένων στην Ελλάδα. Σε μεγάλο βαθμό, τέτοιου τύπου έργα γράφονται είτε από άτομα του αντίστοιχου χώρου και είναι κατά βάση βιωματικά, είτε από ακαδημαϊκούς με μικρή επαφή με το αντικείμενο τα οποία τους οδηγούν είτε σε αυθαίρετα –λόγω άγνοιας– συμπεράσματα είτε ακριβώς λόγω αυτής της άγνοιας, τους λείπει η γλαφυρότητα και η ανάγνωσή τους αποτελεί καταναγκασμό.

Ο Soloup καταφέρνει, παρότι πρόκειται για έναν ογκώδη τόμο, να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ακόμη κι αν δεν πρόκειται για κάποιο φανατικό των comics ή ακόμη κι αν είναι τέτοιος. Κι αυτό γιατί καταφέρνει να κρατάει μια ισορροπία εν γένει, ανάμεσα στην αφήγηση από την πλευρά του επιστημονικού ερευνητή (πρόκειται για την προσφάτως εκπονηθείσα διδακτορική του διατριβή στο τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου) αλλά και του ενεργού υποκειμένου της κοινότητας των comics, όντας ο ίδιος τόσο αναγνώστης όσο και δημιουργός comic ή εικονογράφος κατά το ελληνικότερον, αλλά και παρουσιαστής της ελληνικής σκηνής των comics με συνεντεύξεις που πήρε επί του θέματος τόσο στο πλαίσιο του περιοδικού Γαλέρα όσο και του περιοδικού ως3. Η διττή σχέση του συγγραφέα με το έργο το κάνει από τη μια ευχάριστο το ανάγνωσμα, μιας και ο συγγραφέας κατέχει το θέμα του κι άρα η ροή του λόγου του είναι σχεδόν φυσική και συνάμα λόγω της επιστημονικής προσέγγισης, τίθενται ερωτήματα που ξεφεύγουν από μια περιγραφή –όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι αυτή– στην οποία συνήθως (εμ)μένουν οι λάτρεις του είδους. Αξιόλογη είναι και η προσπάθεια για ποσοτική όσο και για ποιοτική συγκέντρωση και ανάλυση όσο και για ποιοτική της ελληνικής παραγωγής comics. Στα θετικά του έργου προστίθεται ακόμη η εξαιρετική επισκόπηση της ελληνικής βιβλιογραφίας σε σχέση με το είδος που περιλαμβάνει πέραν των δημοσιευμένων έργων και άρθρων, αδημοσίευτες μεταπτυχιακές διπλωματικές και διδακτορικές διατριβές.

Μια ένσταση αφορά στην περιοδολόγηση, η οποία κάνει χρήση της πολιτειακής αλλαγής του Ιουλίου 1974, γνωστή κι ως μεταπολίτευση, ως σημείου εκκίνησης. Η επιμονή στη χρήση της μεταπολίτευσης ως σημείου μηδέν που διατρέχει μια σειρά από επιχειρήματα και αφηγήσεις σε σχέση με την εξέλιξη του ευρύτερου χώρου και κόσμου των ιδεών, και που άρα δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο έργο, οφείλει να θεωρείται πλέον ξεπερασμένη. Κι αυτό διότι είναι πλέον γνωστό πως μια σειρά από διεργασίες έχουν ήδη εκκινήσει τουλάχιστον από την περίοδο της δικτατορίας. Στο προκείμενο, θα πρέπει να πούμε πως τα διάφορα έντυπα του Λεωνίδα Χρηστάκη, τα οποία δυστυχώς απουσιάζουν –τόσο τα προ 1974 λόγω περιοδολόγησης αλλά και τα της μεταπολιτευτικής περιόδου– αποτέλεσαν τον καμβά πάνω στον οποίο πρωτοεμφανίστηκαν αρκετοί εικονογράφοι, ορισμένους εκ των οποίων συναντάμε στις σελίδες του βιβλίου αυτού και μάλιστα σε νεαρή ηλικία. Τα έντυπα του Χρηστάκη παρότι δεν αποτελούν περιοδικά που ασχολούνται αποκλειστικά με comics, πιθανό λόγω και του γεγονότος πως πάντα έδινε ειδικό βάρος στη γραφιστική πλευρά των εντύπων του, ήταν φίλα προσκείμενα προς αυτά και μάλιστα φιλοξένησαν ουκ ολίγες πρώτες δουλειές και έργα σκιτσογράφων και μάλιστα νεαρής ηλικίας. Ο Ηλίας Πολίτης κι ο Λάζαρος Ζήκος εμφανίζονται το 1972 και το 1973 αντίστοιχα στις σελίδες του περιοδικού Κούρος ο πρώτος και του Panderma ο δεύτερος σε ηλικία μόλις 19 ετών, και ο Νίκος Λυμπερόπουλος (Liber) σε ηλικία μόλις 16 ετών επίσης στον Κούρο. Έργα τους θα δούμε και σε άλλα περιοδικά εγχειρήματα του Χρηστάκη, το γνωστότερο των οποίων δεν είναι άλλο από το μεταπολιτευτικό Ιδεοδρόμιο –το οποίο πρώτο υιοθέτησε στην Ελλάδα το σχήμα περιοδικό-εφημερίδα το οποίο μετέπειτα χρησιμοποίησε και η Πράσινη Γάτα στην οποία κάνει αναφορά ο Soloup– αλλά και άλλων, όπως η Τρύπα και στην οποία γίνεται αναφορά στο βιβλίο.

Αντί επιλόγου, θα λέγαμε πως αναμένουμε με ανυπομονησία να διαβάσουμε το επόμενο βιβλίο του Soloup που σύμφωνα με τον ίδιο αποτελεί προέκταση της παρούσας μελέτης με τίτλο Γελοιογραφία και Κόμικς – Αναζητώντας τον Homo Cartoonist.

 

H βιβλιοκριτική δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, (Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013)

Ο τίτλος ανήκει στ-ον/ην επιμελητή/επιμελήτρια του άρθρου.